Dit verhaal brengt me terug naar het begin. Naar de tijd dat ik nog student was bij Acuive in Amersfoort. Vol enthousiasme, vastbesloten dit vak te leren door het gewoon te doen. Iets wat bij Acuive sterk werd aangemoedigd: oefenen. Op het bovenkamertje van mijn woonhuis in Soest ontving ik mijn eerste cliënten. Het was netjes ingericht en daarnaast ook gezellig. Ik had een prachtige witte elektrische behandelstoel gekocht, hydraulisch omhoog en omlaag, waar ik trots op was. En ik vroeg vijftien euro voor een behandeling.
Op een avond kwam er een man om zeven uur bij mij aan de deur. Een collega en vriend van goede vrienden van ons. Een jaar of vijftig, gevierd zakenman, bijna twee meter lang. Een leuke vent. Ontspannen. Hij had last van een likdoorn die behoorlijk pijnlijk was en wilde graag een pedicurebehandeling van mij. Dit kunstje had ik geleerd op de opleiding. Hier was ik klaar voor. Ik klikte het steriele mes in één keer in het houdertje. Stap 1 was gelukt. Ik volgde het protocol keurig. En ondertussen had ik een goed gesprek. Praten en werken tegelijk… ook dat ging steeds beter. Ik voelde dat het goed ging. Ik sneed het eelt rondom en op de likdoorn weg. Laagje voor laagje. Ik kwam steeds dichter bij de kern. Nog één dun laagje, dacht ik.
En toen… begon het te bloeden. Niet een beetje. Maar echt bloeden.
Zoveel dat ik het even niet meer wist. Waarom bloedt het? Dit is toch een likdoorn? Ik deed toch precies wat ik geleerd had? Mijn hoofd was ineens leeg. Mijn hart klopte in mijn keel. Ik wist één ding zeker: ik moest hier hulp bij. Ellen. Mijn hulplijn.
Een oude rot in het vak. Ervaren. Rustig. Ze was ook examinatrice geweest en had me eerder haar oude boeken gegeven, me van alles uitgelegd over het prachtige vak. Iemand bij wie je durft toe te geven dat je het even niet weet.
Op het gangetje boven belde ik haar zachtjes. Of ze misschien kon komen. Of ze even wilde meekijken. En ze zei ja.
Tien minuten later stond ze bij me binnen met haar witte pedicurejas aan. Wat was ik opgelucht! Ze nam die avond de behandeling van me over en liet me zien wat er gebeurd was.
“Dit is geen likdoorn,” zei ze rustig. “Dit is een wrat.” En daar kwam één van de meest wijze lessen uit mijn begintijd. Ga nooit af op wat een cliënt dénkt te hebben. Jij bent degene die bepaalt wat het is. Ze legde me uit altijd te voelen, te knijpen, te drukken. Knijpen pijnlijk? Dan is het een wrat. Drukken pijnlijk? Dan denk je aan een likdoorn. Zo simpel.
Meneer kreeg een pleister en het advies om naar de huisarts te gaan voor een wratbehandeling. Hij bleef rustig, begripvol zelfs, vond het professioneel van me (en is nadien nog steeds mijn cliënt)
En ik? Ik was een ervaring rijker. Ik had geleerd dat onzekerheid soms hoort bij leren. En dat hulp vragen geen zwakte is, maar professioneel is.
En terwijl ik die avond de deur achter me sloot, wist ik:
dit was ook gewoon een dag uit mijn pedicureleven.
0 Reacties op "Uit het pedicureleven - mijn eerste "echte" likdoorn"