Uit het pedicureleven – emails die blijven hangen

Via de mail krijg ik op een gezellige dinsdag een afzegging voor een volgende afspraak van een vaste cliënt:

Heb je een goede vakantie gehad? Ik hoop het! Ik wil je laten weten dat ik mijn afspraak voor 4 maart heb geannuleerd. Na mijn vorige afspraak heb ik nog nagedacht over waar we het over hadden m.b.t. lakken van nagels. Dat dat niet helemaal jouw ding/specialiteit is en dat je ook liever andere dingen doet. Ik ben toch tot de conclusie gekomen dat dat stukje voor mij belangrijker is en dat ik voorkeur heb voor een pedicure die zich daar meer op toelegt. Ik wil je wel bedanken voor de fijne ontvangst de keren dat ik bij je ben geweest. Je biedt echt wel een mini wellness ervaring en dat ligt je goed, daar zal je nog veel mensen blij mee kunnen maken. 

Soms komt er een mail binnen die je niet meteen loslaat. Niet omdat hij vervelend is, maar omdat hij blijft hangen. Ik lees bovenstaande mail nog een keer, ook een derde keer, ik blijf met een vraagteken boven mijn hoofd rondlopen. Ik heb toch netjes gelakt? Ik heb toch heel goed geluisterd naar haar wensen? Heb ik te veel gezegd? Had ik me professioneler op moeten stellen? Mijn hart ligt nu eenmaal meer bij het echte voetenwerk, maar ik doe het lakken toch precies zoals ze graag wil?

Het is als ik het voor de vierde keer weer lees toch best een vriendelijke mail. Zorgvuldig zelfs. En toch doet het iets met me. Ik ben een klant kwijt… auw… het lakken was vast niet de echte reden… wat dan wel…?

Ik lak momenteel geen nagels meer. Niet omdat ik het niet kan en ook niet door die mail, maar omdat ik onderweg heb geleerd waar mijn passie ligt. Ik hou van het echte voetenwerk. Van voeten waar iets mee is, waar klachten spelen, waar aandacht en vakmanschap nodig zijn om het beter te maken. Ik word blij van herstellen, van gezonder maken, van het moment waarop iemand opstaat en merkt dat lopen weer lichter gaat.

Er is veel vraag naar cosmetisch werk, zeker in het Gooi, waar ook goed betaald wordt voor nette nagels. Ik heb ook geleerd dat doen wat veel gevraagd wordt, terwijl het eigenlijk niet bij me past, me langzaam leeg trekt. Dat ik dan iets aanbied wat fijn is voor een ander, maar niet voor mezelf. En hoe stop je ermee?

En soms, heel toevallig of misschien juist helemaal niet, komt er kort daarna een ander bericht binnen. Zoals van Mark, die me na een behandeling het volgende mailde: 

Ik wilde je nog even laten weten dat ik jouw behandeling top vond vrijdag. Je bent een vakvrouw en ook gewoon een leuk persoon! Grtz

Dat soort berichten zetten alles weer goed terug op zijn plek. Deze mailtjes laten zien dat niet elke cliënt bij elke pedicure past en andersom is het soms ook het geval. Reviews zijn voor mij geen cijfers of oordelen geworden. Ze zijn een afspiegeling van wie je bent in je werk. Ze laten zien wie zich bij je thuis voelt, en wie ergens anders beter op zijn plek is. Allebei mag.

Ik heb geleerd dat ik niet alles hoef te doen om goed te zijn in wat ik doe. Dat trouw blijven aan wat bij je past uiteindelijk rust geeft. En als ik heel eerlijk ben: zo werken als medisch pedicure voelt precies goed. Uiteindelijk krijg ik steeds meer de cliënt die bij mij past én andersom. 

En terwijl ik die avond de deur achter me sloot, wist ik:
dit was ook gewoon een dag uit mijn pedicureleven.