Ik had een witte werkbroek waar ik echt heel tevreden over was. Niet zo’n standaard pedicurebroek, maar gewoon een nette witte broek. Ooit gekocht in Amersfoort, van het Duitse merk Paprika. Goede lengte, netjes model, elastieken bovenband, fijne broekzakken. Hij bleef wit, ook na vaak wassen. En misschien wel het allerlekkerste van deze broek: ik hoefde hem nooit te strijken. Echt nooit. En altijd was de broek netjes.
Elke maandag droeg ik die broek in het verzorgingstehuis waar ik werkte als medisch pedicure. Mijn meest betrouwbare werkbroek…
Tot die ene maandag.
Halverwege de ochtend kreeg ik het een beetje koud. Niet echt koud, maar alsof er steeds een koude luchtstroom langs mijn bovenbenen ging. Best vreemd, want het is in het verzorgingstehuis meestal zo’n 23 graden of warmer ;-). Ik dacht: het zal wel aan mij liggen. Misschien zit ik raar.
Ik ging even naar het toilet, maar merkte en zag niets geks. Eerst werkte ik in de praktijkkamer, later ging ik met de pedicurekar langs de bewoners die niet goed ter been zijn. Ik zat dan laag op zo’n klein krukje, en ja… ik voelde het weer. Nog steeds die koude luchtstroom. Vreemd, en geen idee wat het was.
Tot ik terugliep met de pedicurekar over de gang.
In het onderste vak lagen altijd de grote pedicurematerialen en het paste niet goed. Terwijl ik liep, viel er een stoeltje uit. Ik bukte om het op te pakken en hoorde meteen een geluid dat je niet wilt horen.
Een scheurend geluid.
Ik trok mijn lange jas (gelukkig had ik die aan) iets omhoog en zag het meteen: bovenaan mijn linker bovenbeen, aan de binnenkant, zat een enorme scheur in mijn broek. Zo eentje die je echt ziet, op de naad. Ik zag letterlijk mijn onderbroek. En terwijl ik geschokt gebukt stond en keek naar de schade, scheurde de broek nóg een stukje verder.
Mijn eerste gedachte: heeft iemand dit gezien? Vandaag misschien tijdens het ambulant werken? Of tijdens de lunch?
Mijn tweede gedachte: en nu?
Vanaf dat moment leek die broek bij elke beweging verder te scheuren. Ik mocht me afmelden voor het laatste half uur want ik zag echt geen oplossing voor mijn probleem. In de auto hoorde ik de broek verder scheuren. De scheur liep nu door tot aan mijn knie. Ik keek naar beneden en dacht: onderweg moet ik niet stil komen te staan met pech!
Achteraf is het vooral een grappig verhaal. Maar ik baalde ook echt. Want dit was gewoon een hele fijne werkbroek. Nu moest ik weer op zoek naar precies zo’n broek.
Die maandag… die was weer typisch zo’n dag uit het pedicureleven.
